ممنوعیت همراهان ویزای دانشجویی، معادلات مالی دانشگاههای لندن و برنامه مهاجرت خانوادهها را تغییر داد
تغییر قانونی جدیدی که از ابتدای ژانویه اجرایی شده و در ظاهر خلاصهای ساده دارد ، اینکه بیشتر دانشجویان بینالمللی دیگر اجازه آوردن اعضای خانواده خود را ندارند ، اکنون در حال تغییر محاسبات مالی اقتصاد آموزشی لندن و برنامهریزی خانوادههای ایرانی متقاضی تحصیلات تکمیلی است.
وزارت کشور بریتانیا اعلام کرده است که از اول ژانویه، امکان دریافت ویزای همراه عمدتاً به دانشجویان دورههای پژوهشی تحصیلات تکمیلی و برخی بورسیههای دولتی محدود میشود؛ اقدامی که دولت آن را بخشی از تلاش برای جلوگیری از سوءاستفاده و کاهش خالص مهاجرت معرفی کرده است.
برای متقاضیان، این فقط یک قانون مهاجرتی نیست، بلکه شوکی به بودجه خانوار محسوب میشود.
هزینه بالای مسکن در لندن، مخارج نگهداری از کودک و واقعیت زندگی با یک منبع درآمد، باعث شده حق کار همسر یا نبود آن به یکی از عوامل اصلی تصمیمگیری برای مهاجرت تبدیل شود.
دولت برآورد کرده است که مجموعه این محدودیتها میتواند باعث شود حدود ۱۴۰ هزار نفر کمتر وارد بریتانیا شوند، اما اثر واقعی این سیاست بیشتر در شهرهایی مانند لندن دیده میشود؛ جایی که اقتصاد دانشجویی ارتباط مستقیمی با بازار مسکن و مشاغل بخش خدمات دارد.
برای دانشگاهها نیز این تغییر در شرایطی اعمال میشود که مدل مالی آنها از قبل شکننده بوده و به درآمد حاصل از شهریه دانشجویان بینالمللی وابستگی زیادی پیدا کرده است.
اسناد ارائهشده به یکی از کمیتههای مجلس عوام بریتانیا نشان میدهد درآمد حاصل از دانشجویان خارجی طی سالهای اخیر رشد چشمگیری داشته و وابستگی دانشگاهها به این درآمدها افزایش یافته است؛ تا جایی که کاهش تعداد دانشجویان بینالمللی میتواند به تعطیلی برخی دورهها یا فشار مالی شدید بر دانشگاهها منجر شود.
دانشگاههای لندن، که معمولاً تعداد زیادی دانشجوی تحصیلات تکمیلی آموزشی دارند، از نظر تجاری در معرض این تغییر قرار گرفتهاند؛ حتی اگر قانون جدید بهطور رسمی درباره ویزا باشد نه امور مالی دانشگاهها.
در میان جامعه ایرانیان لندن نیز اثر این سیاست احتمالاً یکسان نخواهد بود.
دانشجویان جوان و مجرد ممکن است همچنان بریتانیا را انتخاب کنند، اما متقاضیان مسنتر دارای فرزند احتمال دارد به کشورهای دیگر روی بیاورند یا برنامه مهاجرت خود را به تعویق بیندازند.
مشاوران مهاجرت تحصیلی، مالکان املاک و حتی فروشگاههای مهاجرمحور اطراف دانشگاهها نیز اکنون به یک پرسش مشترک فکر میکنند: آیا کاهش تعداد همراهان به معنای کاهش کلی ورود دانشجویان خواهد بود؟
و اگر چنین شود، آیا نخستین نشانههای آن در کاهش تماسهای اجاره مسکن، افت فروش زمستانی فروشگاههای اطراف دانشگاهها و فشار بیشتر بر جریان نقدی کسبوکارهای کوچکی دیده خواهد شد که به رفتوآمد دانشجویان وابسته هستند؟
