ورزشی
تاریخساز بوکس ایران: به لقب «پسر امام رضایی» افتخار میکنم
علی حبیبی نژاد تاریخساز بوکس ایران پس از ۳۰ سال در رینگ جام جهانی به لقب «پسر امام رضایی افتخار» میکند.
به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری فارس، علی حبیبی نژاد با کسب مدال برنز جام جهانی بوکس چین، طلسم ۳۰ساله مدالآوری بوکس ایران در این رقابتها را شکست و نام خود را در تاریخ این رشته ثبت کرد. ملیپوشی که به «پسر امام رضایی» شهرت یافته، پس از قطعیشدن مدال با اجرای سلام نظامی روی رینگ، این افتخار را به مردم ایران تقدیم کرد. وی در گفتوگو با خبرنگار فارس از مسیر دشوار رسیدن به این موفقیت، شرایط تیم ملی و اهداف آینده خود گفت.گفتوگوی بوکسور تاریخساز ایران در رینگ جهانی را با خبرگزاری فارس در ادامه میخوانید:فارس: تیم ملی بوکس پس از هشت ماه تمرین و بدون حضور در مسابقات تدارکاتی راهی جام جهانی چین شد. این شرایط چقدر کار شما را سخت کرده بود؟آخرین حضور ما در مسابقات جهانی، شهریور سال گذشته در انگلیس بود. پس از آن به دلیل شرایط به وجود آمده و تجاوز دشمن به خاک کشورمان، امکان حضور در تورنمنتهای بینالمللی، اردوهای مشترک و حتی مسابقات قهرمانی آسیا را نداشتیم. در این مدت فقط تمرین کردیم و حتی چند ماه نیز به دلیل شرایط جنگی اردوها تعطیل بود. با وجود همه این سختیها، مسئولان فدراسیون تمام تلاش خود را کردند تا تیم ملی به جام جهانی چین اعزام شود.فارس: جام جهانی چین با حضور بهترینهای دنیا و امتیاز المپیکی، سطح فنی بسیار بالایی داشت. ارزیابی شما از این مسابقات چیست؟بیش از ۴۵ کشور در این رقابتها حضور داشتند و تقریباً تمام مدعیان جهان به چین آمده بودند. باوجوداینکه در هشت ماه گذشته هیچ مسابقه تدارکاتی نداشتیم،خدا را شکر دستخالی به ایران برنگشتیم. همه ملیپوشان عملکرد قابلقبولی داشتند و حتی دختران بوکسور کشورمان نیز در نخستین حضور خود در جام جهانی نمایش خوبی ارائه کردند.
فارس: سال گذشته تا آستانه کسب مدال جهانی در انگلیس پیش رفتید، اما موفق نشدید. آیا همین موضوع انگیزه مضاعفی برای موفقیت در جام جهانی چین بود؟خدا را شکر بعد از ۳۰ سال برای بوکس ایران در جام جهانی تاریخسازی کردم. این مدال فقط متعلق به هشت ماه تمرین نیست؛ حاصل ۱۵ سال تلاش و زحمت در بوکس است. این موفقیت جان تازهای به بوکس ایران داد، هر چند هنوز هم معتقدم شایسته حضور در فینال بودم.فارس: از مبارزات خود در جام جهانی بگویید.بیشتر حریفانم را میشناختم و روی آنها آنالیز انجام داده بودم. در نخستین مبارزه به مصاف نماینده مکزیک رفتم؛ بوکسوری که حریف قبلی خود را ناکاوت کرده بود. راند اول را واگذار کردم، اما راند دوم را بردم و در راند سوم پیش از پایان زمان قانونی، او را ناکاوت کردم.در مبارزه بعدی مقابل نماینده انگلیس قرار گرفتم؛ بوکسوری که قهرمان قزاقستان را حذف کرده بود و از چهرههای مطرح این وزن محسوب میشد. با یک مبارزه حساب شده و تاکتیکی او را شکست دادم و مدال برنز خود را قطعی کردم.در دیدار نیمهنهایی نیز برابر نماینده آمریکا، راند نخست را با برتری پشت سر گذاشتم و در راند دوم هم شرایط به سود من بود، اما در نهایت داوران رأی را به حریف آمریکایی دادند. رقابت با کشورهای صاحبنفوذ در بوکس جهان همیشه دشوار است، بااینحال از عملکردم رضایت دارم.
فارس: پیش از اعزام، میدانستید رقابت با بهترینهای دنیا تا این اندازه دشوار خواهد بود؟ بله، تمام حریفان را آنالیز کرده بودم و میدانستم کار بسیار سختی در پیش دارم. بااینحال باتکیهبر تمرینات و تجربهای که طی سالها کسب کرده بودم، برای مدال طلا به چین رفتم و خدا را شکر توانستم با مدال برگردم.فارس: آیا میتوانیم دربازیهای آسیایی ناگویا هم انتظار مدال از شما داشته باشیم؟بازیهای آسیایی بسیار دشوار است، چون قدرتهای اصلی بوکس جهان مانند ازبکستان، قزاقستان و چند کشور دیگر در آسیا حضور دارند. بااینحال با برنامهریزی منظم و تمرینات مستمر راهی ناگویا خواهم شد. در جام جهانی فهمیدم از نظر فنی چیزی از بهترینهای دنیا کم نداریم. خوشبختانه امکانات نیز نسبت به گذشته بهتر شده و با راهاندازی آکادمی بوکس، شرایط مناسبی برای ملیپوشان فراهم شده است. امیدوارم بتوانیم در ناگویا پرچم ایران را بالا ببریم.فارس: بوکس ایران برای رسیدن به سکوهای بزرگ به چه چیزهایی نیاز دارد؟مهمترین موضوع، حضور مستمر در مسابقات و اردوهای بینالمللی است. بوکسورهای مطرح دنیا تقریباً در تمام طول سال در تورنمنتها و کمپهای مشترک حضور دارند، اما ما به دلیل شرایط اخیر حداقل چهار یا پنج مسابقه مهم را از دست دادیم. امیدوارم پیش از بازیهای آسیایی بتوانیم در چند اردوی خارجی و مسابقات تدارکاتی شرکت کنیم. شنیدهام فدراسیون نیز در تلاش است تا تیم ملی را برای برپایی اردوی مشترک به ازبکستان اعزام کند.
فارس: قطعاً برگزاری اردوی مشترک با ازبکستان میتواند به بالارفتن سطح فنی تیم ملی کمک کند.ازبکستان یکی از قدرتهای اول بوکس جهان است و بهترین بوکسورهای دنیا در اردوهای این کشور حضور پیدا میکنند. بدون شک حضور در چنین کمپهایی میتواند نقش مهمی در پیشرفت بوکسورهای ایران داشته باشد.فارس: استقبال مردم خراسان رضوی و قوچان از شما هم بسیار باشکوه بود.از همه همشهریانم در خراسان رضوی، مردم عزیز قوچان و دوستانم که برای استقبالم آمدند، صمیمانه تشکر میکنم. محبت آنها مسئولیت مرا سنگینتر کرد و امیدوارم بتوانم باز هم دل مردم ایران را شاد کنم.فارس: لقب “پسر امام رضایی” هم بازتاب زیادی داشت.بله، وقتی این لقب را روی سایت فدراسیون دیدم واقعاً خوشحال شدم و به آن افتخار میکنم. خدا را شکر میکنم که لایق چنین لقبی شدم.فارس: پس از قطعیشدن مدال، روی رینگ سلام نظامی دادید. دلیل این حرکت چه بود؟این حرکت کاملاً ازتهدل بود. این موفقیت حاصل تلاش یک نفر نبود؛ حمایت حسینی رئیس فدراسیون، زحمات کادر فنی، مربیان و همراهی مردم ایران در این افتخار سهم داشت. سلام نظامی را به عشق مردم و ایران عزیز روی رینگ نشان دادم.
فارس: صحبت پایانی …خوشحالم که توانستم برای بوکس ایران مدال کسب کنم و دل مردم را شاد کنم. این مدال نشان داد بوکس ایران ظرفیت ایستادن روی سکوهای بزرگ را دارد، اما برای تداوم این مسیر به حمایت بیشتر وزارت ورزش، کمیته ملی المپیک و مسئولان نیاز داریم. ملیپوشان بیشتر زمان خود را در اردوها سپری میکنند و اگر از نظر معیشتی و مالی حمایت شوند، با آرامش بیشتر تمرین خواهند کرد و میتوانند افتخارات بزرگتری برای ایران به دست آورند.
