اختلال در دریای سرخ هزینه حمل کانتینر را بالا برد و واردکنندگان لندن را تحت فشار قرار داد

بحران دریای سرخ فقط یک داستان ژئوپولیتیکی نیست؛ بلکه داستان افزایش هزینه‌هاست، هزینه‌هایی که مستقیماً به صندوق فروشگاه‌های لندن می‌رسد.

خبرگزاری رویترز گزارش داد که نرخ حمل کانتینر به‌شدت افزایش یافته است؛ زیرا شرکت‌ها نگران طولانی شدن اختلال‌ها هستند. بر اساس این گزارش، هزینه حمل در مسیر شانگهای به اروپا به ۳۱۰۳ دلار برای هر کانتینر ۲۰ فوتی رسیده و کارگزاران حمل‌ونقل هشدار داده‌اند که در صورت ادامه بحران، هزینه‌ها همچنان افزایش خواهد یافت.

این همان نوع شوک زنجیره تأمینی است که فروشگاه‌های وابسته به جوامع مهاجر خیلی زود آن را احساس می‌کنند.

شبکه فروشگاه‌های ایرانی در لندن ، از خشکبار و زعفران گرفته تا کالاهای تخصصی و ملزومات بسته‌بندی ، اغلب به زنجیره‌های تأمین پیچیده‌ای متکی است که از مراکز توزیع اروپایی عبور می‌کنند. حتی زمانی که کالاهای نهایی مستقیماً از دریای سرخ عبور نمی‌کنند، تغییر مسیر جهانی کشتی‌ها می‌تواند بر دسترسی به حمل‌ونقل و قیمت خدمات باربری اثر بگذارد.

سازوکار اقتصادی این فشارها سخت و بی‌رحمانه است. افزایش هزینه حمل کانتینر لزوماً به معنای افزایش متناسب قیمت خرده‌فروشی نیست، زیرا فروشگاه‌های کوچک نگران از دست دادن مشتریانی هستند که از نظر مالی تحت فشار قرار دارند.

در نتیجه، صاحبان کسب‌وکارها ناچار می‌شوند حاشیه سود خود را کاهش دهند، سفارش‌های کوچک‌تر ثبت کنند یا به سراغ تأمین‌کنندگان جایگزین بروند.

برای شرکت‌های کوچک و متوسط متعلق به ایرانیان که علاوه بر هزینه‌های تجاری، از خانواده‌های خود در خارج از کشور نیز حمایت مالی می‌کنند، کاهش حاشیه سود به معنای کاهش حاشیه امنیت مالی است.

تورم در هزینه حمل‌ونقل همچنین نیاز به سرمایه در گردش را افزایش می‌دهد. شرکت‌های بزرگ‌تر می‌توانند تأخیر در ارسال کالا و نوسانات موجودی را تحمل کنند، اما کسب‌وکارهای بسیار کوچک چنین ظرفیتی ندارند.

نتیجه این شرایط می‌تواند استقراض کوتاه‌مدت، تأخیر در پرداخت به تأمین‌کنندگان یا حتی کاهش تعداد کالاهای وارداتی روی قفسه فروشگاه‌ها باشد.

برای ایرانیان ساکن لندن، که تجارت در جامعه آن‌ها ارتباط عمیقی با شبکه‌های فرامرزی دارد، «ریسک حمل‌ونقل» دیگر یک تیتر دوردست خبری نیست؛ بلکه هزینه‌ای هفتگی است که باید مدیریت شود.