وقتی «حق حیات» قربانی سیاست میشود؛ چرا تحریمها بیماران نادر ایران را به مرز بحران کشانده است؟
یاسر داوودیان، رئیس هیئتمدیره بنیاد بیماریهای نادر ایران، در یادداشتی تند و صریح، «حقوق بشرِ ادعایی» غرب را به چالش کشید و با اشاره به رنج میلیونها ایرانی درگیر با بیماریهای نادر، تحریمهای یکجانبه آمریکا را عامل اصلیِ بنبست در تأمین دارو و تجهیزات پزشکی دانست که سلامتِ کودکان و بیماران را به گروگان گرفته است.
یادداشت اختصاصی ارغوان نیوز – در حالی که سردمداران غرب با شعارهای پرطمطراقِ «دفاع از حقوق بشر» و «کرامت انسانی» افکار عمومی جهان را مخاطب قرار میدهند، واقعیتهای میدانی در ایران، پرده از تناقضی بزرگ برمیدارد. امروز، جانِ میلیونها بیمار نادر در ایران، به واسطه فشارهای اقتصادیِ ناشی از تحریمهای یکجانبه آمریکا، در مسلخ سیاستورزیهای خصمانه قربانی شده است.
پارادوکس حقوق بشر در عصر تحریم
یاسر داوودیان، در تحلیل عمیق خود از این وضعیت، پرسشی بنیادی را پیش روی مدعیان دموکراسی میگذارد: آیا دموکراسی به معنای تحمیل رنج به کودکان و بیماران بیدفاع است؟ سکوت کرکننده نهادهای بینالمللی و سازمان ملل متحد در برابر آثار انسانی این تحریمها، نه تنها به معنای بیطرفی نیست، بلکه مهر تأییدی بر بیاعتباریِ سازوکارهای بهاصطلاح «حافظ صلح و عدالت» است.
بیماران؛ قربانیانِ خاموشِ رقابتهای قدرت
در دنیایی که رقابتهای سیاسی بر «ارزشهای انسانی» پیشی گرفته است، بیمارانی که نقشی در منازعات دولتها نداشتهاند، بیشترین هزینه را میپردازند. هر بیمار نادر، نه یک شماره در آمار، بلکه نمادی از یک خانوادهی دردمند است که مسیر دسترسیاش به داروهای حیاتی، توسط دیوارهای تحریم مسدود شده است. این سیاستها نه فقط امروزِ این بیماران، بلکه فردای نسلی را هدف گرفته که حق حیات و سلامت، بدیهیترین انتظار آنان است.
وجدان جهانی در آزمونِ بزرگ
یادداشت مذکور با طرح پرسشی از «وجدان جهانی» تأکید میکند: آیا مفاهیم بنیادین حقوق بینالملل به فراموشی سپرده شده است؟ تبدیلِ «سلامت و دارو» به ابزاری برای فشار سیاسی، عبور از تمامی خطوط قرمزِ اخلاقی در روابط بینالملل است. وقتی منافع اقتصادی و سیاسی بر جان انسانها مقدم شمرده میشود، مشروعیتِ تمامی سازوکارهای حقوقیِ بینالمللی به چالش کشیده میشود.
فراخوان به پایانِ گروکشیِ انسانی
در پایان، بنیاد بیماریهای نادر ایران با تأکید بر ضرورت مصونماندنِ حوزهی سلامت از منازعات سیاسی، هشدار میدهد که تاریخ دربارهی این روزها و سکوتِ نهادهای مسئول قضاوت خواهد کرد. ادبیات «فشار بر مردم» و «تبدیل نیازهای پزشکی به اهرم سیاسی»، رویهای نیست که بتوان آن را به عنوان یک استاندارد در روابط بینالملل پذیرفت. سیاستمداران جهان باید بدانند که هیچ هدف سیاسی، ارزشی بالاتر از «حیات یک انسان» ندارد و تاریخ، نام مسببان این رنجهای بیپایان را فراموش نخواهد کرد.
