گزارش ویژه: حتی با جنگی در همین نزدیکی، بیشتر مهاجران بریتانیایی امارات چمدان نمیبندند
وقتی درگیری ایران اوایل امسال بالا گرفت، والدین جیمز بنت از منچستر با او تماس گرفتند و پرسشی را مطرح کردند که بسیاری از مهاجران بریتانیایی خلیج فارس طی هفتههای اخیر بارها شنیدهاند.
«مطمئنی هنوز باید آنجا باشی؟»
بنت هنگام بازگویی این ماجرا خندید، هرچند اذعان کرد پس از جهش قیمت نفت و تشدید تنشهای منطقهای، این گفتوگوها جدیتر شد.
او گفت: «اما فردا صبحش بیدار میشوم، میروم DIFC، جلسات عادی برگزار میشود، کافهها پر است، همهجا ساختوساز است، کسبوکار همچنان در جریان است. میفهمی که زندگی اینجا متوقف نشده.»
به نظر میرسد این حالوهوای غالب میان بسیاری از مهاجران بریتانیایی ساکن امارات در حال حاضر است.
اضطراب هست، قطعاً. مردم اخبار را دقیقتر دنبال میکنند. خانوادهها در بریتانیا بیش از گذشته نگراناند. برخی متخصصان برنامههای اضطراریشان را بهروز کرده یا توجه بیشتری به سیاست منطقه معطوف کردهاند.
اما رفتن؟ بیشترشان حتی جدی به آن فکر نمیکنند.
در واقع، چند نفر از مصاحبهشوندگان گفتند این بیثباتی تقریباً دلیل اصلی مهاجرتشان به امارات را برایشان پررنگتر کرده است.
سالها متخصصان بریتانیایی در پی فرصت، حقوق بهتر، مالیات کمتر، رشد شغلی سریعتر و سبک زندگیای که از بریتانیای پسابرگزیت خوشبینانهتر به نظر میرسید، به دبی و ابوظبی آمدند. حالا، بهرغم جنگی که تیترها را قبضه کرده، بسیاری هنوز باور دارند امارات چیزی از نظر اقتصادی ارزشمند عرضه میکند که بخشهایی از بریتانیا در حال حاضر در ارائهٔ آن درماندهاند: شتاب.
شارلوت هیز که در دبی در حوزهٔ کاریابی کار میکند، گفت: «اینجا هنوز رشد را حس میکنی. در وطن، بخش زیادی از گفتوگوها دربارهٔ کاهش هزینهها، تورم یا کند شدن اوضاع است. اینجا شرکتها هنوز استخدام میکنند.»
این اعتماد تجاری بیش از آنچه مردم بیرون از منطقه گاه درک میکنند، اهمیت دارد.
اقتصاد امارات طی دههٔ گذشته پیوندی عمیق با کسبوکار بریتانیا یافته است. هزاران مهاجر بریتانیایی اکنون در بانکداری، هوانوردی، مشاوره، هتلداری، رسانه، املاک و فناوری کار میکنند. شرکتهای بریتانیایی همچنان فعالیتهای خود در خلیج فارس را گسترش میدهند و سرمایهگذاری امارات در بریتانیا، بهویژه در املاک لندن، زیرساخت و بخش مالی، همچنان عظیم است.
برای بسیاری از مهاجران، دبی دیگر یک توقفگاه موقت به نظر نمیرسد.
شمار شگفتآوری از آنان اکنون در امارات خانه دارند، کسبوکار اداره میکنند یا فرزند بزرگ میکنند. برخی میگویند آنجا احساس امنیت اقتصادی بیشتری دارند تا اینکه همین حالا به بریتانیا بازگردند.
یک کارآفرین بریتانیایی که از دبی یک شرکت تجارت الکترونیک را اداره میکند، بیپرده گفت: «اگر فردا به لندن برگردم، کیفیت زندگیام بلافاصله افت میکند.»
با این حال، جنگ فضای عاطفی را اندکی تغییر داده است.
مردم حالا آشکارتر از ریسک منطقهای حرف میزنند. گروههای واتساپی مدام خبر رد و بدل میکنند. برخی مهاجران میگویند بستگانشان در بریتانیا هر بار تنشها بالا میگیرد، کل خلیج فارس را بیثبات تصور میکنند، در حالی که زندگی روزمره در دبی همچنان آرام و بسیار منظم است.
هیز گفت: «یکجور گسست عجیب هست. دوستانم در لندن فکر میکنند ما وسط یک منطقهٔ بحرانی نشستهایم. در همان حال من در ترافیک جادهٔ شیخ زاید گیر کردهام و سعی میکنم به جلسه با مشتری برسم.»
و در زیر این شوخی، واقعیتی جدی تجاری نشسته است: امارات از نظر اقتصادی برای بسیاری از متخصصان بینالمللی مهمتر از آن شده که بشود شتابزده ترکش کرد.
حتی در دوران بیثباتی منطقهای، دبی همچنان بهعنوان یکی از چهارراههای بزرگ تجاری جهان عمل میکند. پروازها همچنان شرق و غرب را به هم میرسانند. معاملات همچنان انجام میشوند. شرکتهای بینالمللی همچنان امارات را پایگاه منطقهای خود قرار میدهند، چون از نظر عملیاتی، همهچیز هنوز کار میکند.
این یکنواختی، اعتماد میسازد.
به همین دلیل هم هست که بسیاری از مهاجران بریتانیایی اکنون امارات را کمتر یک «مأموریت خارجی» و بیشتر بخشی از آیندهٔ بلندمدتشان میبینند.
یک دهه پیش، بسیاری برای چند سال درآمد بدون مالیات میآمدند و برنامهٔ بازگشت به وطن داشتند. امروز، این محاسبه متفاوت به نظر میرسد. بریتانیا هنوز آشنایی، نهادها و آسایش فرهنگی عرضه میکند. اما از نظر اقتصادی، بسیاری از متخصصان جوانتر بهطور فزایندهای امارات را جایی میبینند که در آن مسیر شغلیشان سریعتر پیش میرود و زندگی از نظر مالی کمتر خفهکننده است.
حتی حالا، در یکی از پرتنشترین دورههای ژئوپلیتیک سالهای اخیر منطقه، این محاسبه واقعاً تغییری نکرده است.
اگر چیزی تغییر کرده باشد، این است که برای برخی، شفافتر شده است.
