در میانهٔ هفتهٔ اقدام اقلیمی لندن، یک چیز روزبهروز روشنتر شده است: تغییر اقلیم دیگر صرفاً بهعنوان یک مسئلهٔ محیطزیستی بحث نمیشود. به مسئلهای برای کسبوکار، مسئلهای برای سرمایهگذاری و، شاید مهمتر از همه، مسئلهای برای رقابتپذیری بدل شده است.
هفتهٔ اقدام اقلیمی لندن که از ۲۲ تا ۲۸ ژوئن برگزار میشود، مکانهایی در سراسر پایتخت را به محل دیدار سرمایهگذاران، سیاستگذاران، بانکها، شرکتهای چندملیتی، دانشگاهیان و سازمانهای بینالمللی بدل کرده است. اگر دورههای پیشین اغلب حول جاهطلبی اقلیمی میچرخید، گفتوگوهای امسال بهطرزی چشمگیر عملیتر بوده است. تمرکز به سمت اجرا جابهجا شده؛ اینکه کسبوکارها چگونه گذار انرژی را تأمین مالی کنند، بدون قربانی کردن رشد از انتشار بکاهند و خود را برای اقتصادی جهانی که روزبهروز پرنوسانتر میشود آماده کنند.
بخش بزرگی از آن بحث حول متان و هوای پاک متمرکز بوده است. در رویدادهایی که «ائتلاف اقلیم و هوای پاک» برگزار کرد، وزیران، رهبران کسبوکار و نهادهای مالی استدلال کردند که کاهش انتشار متان دیگر صرفاً هدفی محیطزیستی نیست، بلکه هدفی اقتصادی است. سخنرانان بارها هوای پاکتر را به هزینههای درمانی پایینتر، بهرهوری قویتر، امنیت انرژی بهتر و تابآوری بیشتر برای کسبوکارهای فعال در محیط ژئوپلیتیکِ روزبهروز نامطمئنتر پیوند زدند. آنان همچنین تأکید کردند که اجرا، نه وعدههای تازه، تعیین خواهد کرد که کشورها پیش از COP31 به تعهدات اقلیمیشان میرسند یا نه.
والتر گلدستین، یکی از شرکتکنندگان، میگوید: «امسال حس متفاوتی دارد و پربارتر است؛ موضوعاتی را پوشش میدهد که اهمیت دارند.» او میافزاید که تنشهای جهانی نقش بزرگی بازی میکنند.
زمانبندی نیز لایهٔ دیگری از فوریت افزوده است. لندن بخش بزرگی از این هفته را زیر موج گرمای شدیدی گذرانده که یادآور ناخوشایندی است از اینکه تغییر اقلیم دیگر پیشبینیای دوردست نیست. یکی از نشستهای مدرسهٔ اقتصاد لندن دربارهٔ اثر گرمای شدید ناچار لغو شد، چون دمای داخل سالن بیش از آن بالا رفت که برگزاری امن رویداد ممکن باشد. لحظهای که بسیاری از شرکتکنندگان آن را نماد چالشی توصیف کردند که اکنون پیش روی شهرهای سراسر اروپاست.
آنچه بیش از همه به چشم میآید، ترکیب شرکتکنندگان است. بهجای آنکه سازمانهای محیطزیستی بر فضا مسلط باشند، بسیاری از نشستها میزبان مدیرانی از نهادهای مالی، بیمهگران، تولیدکنندگان، شرکتهای فناوری و صندوقهای سرمایهگذاری بوده است. گفتوگوهای راهروها اغلب حول تخصیص سرمایه، تابآوری زنجیرهٔ تأمین، بازارهای بیمه و سرمایهگذاری بلندمدت زیرساختی میچرخد، نه اهداف انتزاعی انتشار. ریسک اقلیمی روزبهروز بیشتر بهعنوان ریسک مالی تلقی میشود.
این جابهجایی برای بریتانیا اهمیت دارد. کشور بخش بزرگی از سال گذشته را با هزینههای بالاتر انرژی، اختلال زنجیرهٔ تأمین و بیثباتی ژئوپلیتیک مرتبط با خاورمیانه گذرانده است. برای بسیاری از کسبوکارهای حاضر در رویدادهای این هفته، تابآوری به همان اندازهٔ پایداری مهم شده است. بحث دیگر این نیست که آیا شرکتها باید به تغییر اقلیم پاسخ دهند، بلکه این است که با چه سرعتی میتوانند بیآنکه مزیت رقابتیشان را از دست بدهند، خود را وفق دهند.
پیامی که تاکنون از این هفته سر برمیآورد، بهطرزی چشمگیر یکدست است. سیاست اقلیمی بهتدریج از بخشهای پایداری شرکتها بیرون میآید و به اتاقهای هیئتمدیره میرود. سرمایهگذاران سؤالهای متفاوتی میپرسند، وامدهندگان ریسکهای بلندمدت را بازارزیابی میکنند و شرکتها کمکم کربنزدایی را نه صرفاً انطباق مقرراتی، بلکه بخشی از راهبرد گستردهتر کسبوکار میبینند.
با چند روز باقیمانده از رویداد، برگزارکنندگان انتظار دارند بحثها همچنان بر تأمین مالی، نوآوری و اجرا در آستانهٔ COP31 متمرکز بماند. اگر نیمهٔ نخست هفته معیاری باشد، هفتهٔ اقدام اقلیمی لندن کمتر یک کنفرانس اقلیمی و بیشتر یک همایش جهانی کسبوکارمیشود که اقلیم صرفاً مضمون محوری آن است.
