هنوز عصر نشده که کافه تقریباً نیمهپر شده است. کسی به فارسی چای سفارش میدهد و در گوشهای دیگر، دو نفر آرام درباره کار و زندگی صحبت میکنند.
صحنهای عادی به نظر میرسد.
و دقیقاً همین نکته اهمیت دارد.
برای بسیاری از ایرانیان ساکن لندن، چنین مکانهایی تنها جایی برای غذا خوردن یا ملاقات با دوستان نیستند؛ بلکه فضاهایی هستند که بدون نیاز به توضیح، حس آشنایی و تعلق را منتقل میکنند.
امید زند که چند سال پیش به بریتانیا مهاجرت کرده است، میگوید: «اینجا راحت هستی. لازم نیست مدام به نحوه صحبت کردن یا توضیح دادن خودت فکر کنی. همه چیز طبیعی پیش میرود.»
لندن یکی از بزرگترین جوامع ایرانی خارج از خاورمیانه را در خود جای داده است. بیش از ۱۰۰ هزار ایرانیتبار در بریتانیا زندگی میکنند که بخش قابل توجهی از آنها در پایتخت ساکن هستند.
در طول زمان، این حضور صرفاً به شکل یک جامعه مهاجر باقی نمانده است؛ بلکه به شبکهای از فضاهای روزمره تبدیل شده که زندگی اجتماعی و حرفهای بسیاری از افراد را شکل میدهد.
برخی از این فضاها کاملاً قابل مشاهدهاند؛ کافهها، نانواییها، فروشگاههای مواد غذایی و رستورانهای ایرانی.
اما برخی دیگر کمتر دیده میشوند؛ دفاتر کاری مشترک، گردهماییهای غیررسمی یا حتی گروههای مجازی که افراد در آنها درباره فرصتهای شغلی، تأمینکنندگان، امور مهاجرتی یا مسائل روزمره به یکدیگر کمک میکنند.
زهرا دانش که صاحب یک کسبوکار کوچک پوشاک است، میگوید: « همیشه کسی پیدا میشود که بتواند راهنماییات کند. احساس نمیکنی همه چیز را باید به تنهایی حل کنی»
این حمایت اجتماعی اغلب به حوزه کسبوکار نیز گسترش پیدا میکند.
بسیاری از متخصصان و کارآفرینان ایرانی در لندن به صورت همزمان در چند کشور فعالیت میکنند؛ از واردات کالا گرفته تا فریلنسری، مشاوره یا مدیریت شرکتهایی که مشتریان بینالمللی دارند.
در چنین محیطی، اعتماد و ارتباطات شخصی گاهی به همان اندازه ساختارهای رسمی اهمیت پیدا میکنند.
اما همه چیز به تجارت و کسبوکار ختم نمیشود.
برای برخی افراد، این فضاها صرفاً راهی برای حفظ ریتمی آشنا از زندگی هستند.
حسینی میگوید: « اوایل به اینجا میآیی چون دلت برای بعضی چیزها تنگ شده است. بعد از مدتی، دیگر فقط بخشی از زندگی روزمرهات میشود.»
شاید همین ویژگی یکی از مهمترین مزیتهای لندن برای جوامع مهاجر باشد.
شهری که به افراد اجازه میدهد چیزی جدید بسازند، بدون آنکه مجبور باشند گذشته خود را کنار بگذارند.
در چنین مکانهایی، جایی که مکالمهها به راحتی میان فارسی و انگلیسی جابهجا میشوند و هیچکس به آن توجه خاصی نمیکند، حفظ این تعادل دیگر به تلاش آگاهانه نیاز ندارد.
این تعادل به بخشی طبیعی از زندگی تبدیل میشود.
و شاید همین عادی بودن، مهمترین دلیل ماندگاری آن باشد.
