فرهنگ و هنر
وقتی خارجیها هم نتوانستند این جمعیت را انکار کنند+فیلم
«ازکجا میدانی این صحنهها ساختگی نیست؟» این سوال تکراری مخاطبان غربی خبرنگار استرالیایی است اما الیزابت لو تیلور در پاسخ، دوربین را به سوی جمعیت میلیونی تهران چرخاند و با قاطعیت گفت که «شما نمیتوانید میلیونها نفر را به اجبار به خیابانها بکشانید.»
گروه فرهنگ خبرگزاری فارس؛ مراسم تشییع رهبر شهید ایران تنها به حضور میلیونها عزادار ایرانی محدود نماند. در میان سیل جمعیت، خبرنگاران، مستندسازان و فعالان رسانهای از کشورهای مختلف نیز خود را به تهران رسانده بودند تا آنچه را از نزدیک میبینند، روایت کنند.الیزابت لو تیلور خبرنگار استرالیایی تا چند روز پیش ایران را فقط در قاب تصاویر رسانههای غربی میشناخت که هر کدام، تکههایی از یک پازل ترسیم شده بودند برای ساختن چهرهای خشن، خطرناک و غیرقابل درک از این سرزمین.
این فعال رسانهای میگوید که پیش از سفرش به تهران، ایران در ذهنش جایی بود که آدمها در آن با ترس زندگی میکنند و خبری از آزادی نیست و هر حرکت جمعیتی، یا زاییده اجبار است یا توهمی برای فریب افکار عمومی. اما حالا، او در میان خیابانهای تهران ایستاده و دارد با چشمان خودش، حقیقتی را میبیند که هرگز در هیچ شبکهای پخش نشده بود.تیلور که برای پوشش مراسم تشییع رهبر شهید ایران به تهران آمده میگوید: «وقتی تصمیم گرفتم بیایم، دوستانم هشدار میدادند. بسیاری گفتند ایران امن نیست، مردمش با خارجیها نمیسازند و این مراسم احتمالاً نمایشی است برای دوربینها. اما من آمدم تا خودم ببینم. و حالا میبینم که تمام آن تصویری که از ایران داشتم، یک اشتباه بزرگ بوده است.»تیلور در میان جمعیت عظیم تهران ایستاده که نه با اتوبوسهای سازمانی که با پای پیاده، با مترو و با عشق آمدهاند. او با شگفتی میگوید: «همان روز اول که از هتل بیرون آمدم، با موجی از انسانها روبهرو شدم که هر کدام پرچمی در دست و اشکی بر گونه داشتند. از پیرمردهای خسته که با عصا راه میرفتند تا مادرانی که کودکانشان را در آغوش گرفته بودند. من هرگز چنین هماهنگی و مراسمی را در هیچ برنامهای در غرب ندیده بودم.»
غرب در روایت خود از ایران، همیشه سعی کرده یک شکاف عمیق میان مردم و نظام ترسیم کند اما الیزابت اینجا در دل خیابانهای تهران چیز دیگری دیده است. دوربینش را به سوی جمعیت میچرخاند و میگوید: «آنچه در اطراف من میبینید، خود گویای همه چیز است.»تیلور با صراحت به نادرستی روایتهای رسانههای غربی اشاره میکند. برخی شبکههای خارجی این جمعیت عظیم را تصنعی با ارزش سیاسی صفر توصیف کرده بودند. یک تحلیلگر حتی آن را با تجمعات دوران هیتلر مقایسه کرده بود. اما تیلور میخندد و میگوید: «وقتی این اظهارنظرها را برای مردم ایران بازگو کردم، آنها لبخند زدند و گفتند: ما هم این حرفها را از تلویزیونهای خارجی شنیدهایم.» او ادامه میدهد: «در غرب، ما عادت کردهایم هر حرکتی در ایران را با عینک پروپاگاندا تماشا کنیم. اما این اشتباه است. ایران با تمام جزئیاتش، واقعیتر از آن چیزی است که ما در فیلمهای خبریمان نشان میدهیم. مردم اینجا نه فقط در برابر تحریمها که در برابر روایتهای دروغینی که سعی میکنند هویتشان را نابود کنند نیز ایستادهاند.»«واقعاً برایم شگفتآور بود که مردم کشورم چقدر باورشان نمیشد یک جمعیت میلیونی بتواند خودجوش باشد. هر بار که با خانواده یا دوستانم تماس میگرفتم، اولین سوالشان این بود: راستش را بگو، اینها واقعاً داوطلبانه آمدند؟ انگار باورشان نمیشد که یک جمعیت میلیونی بتواند بدون اینکه کسی مجبورش کند، چنین حضوری داشته باشد. آنها چنان با روایت دروغین غرب از ایران عادت کرده بودند که حتی وقتی تصاویر زنده را میدیدند، باز هم شک میکردند.»
اما آنچه بیش از تصاویر، تیلور را متحول کرد، گفتوگو با مردم عادی ایران بود. او در این چند روز، با طیفهای مختلفی از مردم صحبت کرده است. از دانشجویانی با پوشش مدرن تا زنان چادری و مردان میانسالی که خاطراتشان از روزهای جنگ را برایش روایت کردهاند. و در همه این گفتوگوها، یک نقطه مشترک دیده. عشقی بیپایان به رهبری که غرب برایشان ترسیمش کرده بود اما مردم او را طور دیگری روایت کردند.«یکی از خانمها به من گفت: ما آقا را دوست داریم، چون ما را مثل فرزندانش دوست داشت. گفت من در این سالها، هیچگاه ندیدم رهبرم برای لحظهای به فکر خودش باشد. همیشه دغدغهاش مردم بود و حالا که رفته، آمدهایم تا بگوییم راهش ادامه دارد.» تیلور اضافه میکند که این حرفها، برایش تکاندهنده بود چون در رسانههای غربی، تصویر کاملاً متفاوتی از رابطه مردم و رهبر ایران ساخته شده بود. «همیشه به ما گفته بودند که مردم ایران از نظام خود ناراضی هستند. اما اینجا، من چیز دیگری دیدم.»او ادامه میدهد: «وقتی درباره دموکراسی در غرب صحبت میکنیم و بعد به آنچه در ایران در حال رخ دادن است نگاه میکنیم، به نظر من این حضور میلیونی مردم خود یک همهپرسی است البته بدون برگه رأی.»
برای تیلور مردم ایران دوست داشتنی و با همه دنیا متفاوت هستند. «ایران قوی است نه به خاطر سلاحهایش یا منابع زیرزمینی، به خاطر مردمانش. آنچه من در این چند روز دیدم، یک ملت یکپارچه است. مردمی که در سختترین شرایط، با لبخند از فردای روشنتر میگویند. مردمی که با وجود همه فشارهای بینالمللی، همچنان به رهبرشان اعتماد دارند و حاضرند برای این اعتماد، هر هزینهای بپردازند.»
