گزارش ویژه: پزشکان ایرانی دارند فعالانه بخش مهمی از بهداشت در امارات و بریتانیا میشوند
در سراسر بیمارستانها و کلینیکهای دبی و لندن، پزشکان ایرانی بهطور فزایندهای بخشی از سیستمهای بهداشتی شکلدهنده هر دو شهر میشوند.
از پوستپزشکان و دندانپزشکان تا جراحان و مشاوران پزشکی، بسیاری از متخصصان بهداشتی ایرانی دارند حرفههایی در سراسر امارات و بریتانیا میسازند و پسزمینههای تحصیلی قوی، مهارتهای چندزبانه و بلندپروازیهای کارآفرینانه فزایندهای با خود میآورند.
اما در حالی که هر دو کشور استعداد پزشکی ایرانی جذب میکنند، سیستمها — و فرصتها — بسیار متفاوتند.
در امارات، بهداشت اغلب با رشد تجاری نزدیک پیوند دارد. بیمارستانهای خصوصی، کلینیکهای زیبایی و مراکز پزشکی متخصص همچنان بهسرعت گسترش مییابند چرا که دبی خود را به عنوان یک مرکز بهداشتی و گردشگری پزشکی منطقهای معرفی میکند.
با قدم زدن در کنفرانسهای بهداشتی و کلینیکهای خصوصی دبی، روشن میشود که این بخش چقدر بینالمللی شده است. پزشکان از ایران، هند، اروپا و دنیای عرب بهطور فزایندهای در محیطهای بهداشتی بسیار تجاری در کنار یکدیگر کار میکنند.
بسیاری از پزشکان ایرانی در امارات دیگر فقط کارمند نیستند. بهطور فزایندهای دارند صاحب کسبوکار، شریک کلینیک و سرمایهگذار بهداشتی میشوند.
«امارات به پزشکان فضا برای رشد از نظر تجاری میدهد» — دکتر فاطمه شیرازی، پزشک زیبایی ایرانی مستقر در دبی، گفت. «اگر اینجا اعتماد و شهرت بسازی، فرصتها میتوانند خیلی سریع گسترش یابند.»
آن محیط کسبوکار یکی از تفاوتهای اصلی در مقایسه با بریتانیاست.
در بریتانیا، پزشکان ایرانی همچنان بسیار مورد احترام و عمیقاً یکپارچه در سیستم بهداشتی، بهویژه از طریق سرویس ملی بهداشت هستند. بریتانیا بهطور تاریخی متخصصان پزشکی ایرانی را به دلیل دانشگاهها، مسیرهای آموزش تخصصی و اعتبار نهادیاش جذب کرده است.
اما بهداشت در بریتانیا در یک محیط خدمات عمومیمحور و تنظیمشدهتر فعالیت میکند. برای بسیاری از پزشکان ایرانی در لندن، رشد حرفهای اغلب بیشتر بر اعتبار دانشگاهی، پژوهش و پیشرفت نهادی بلندمدت متمرکز است تا توسعه تجاری سریع.
«بریتانیا به پزشکان ساختار حرفهای و آموزش قوی میدهد» — دکتر نیلوفر عظیمی، پزشک مستقر در لندن که اصالتاً از تهران است، گفت. «اما دبی وقتی نوبت به فرصتهای بهداشت خصوصی میرسد سریعتر حرکت میکند.»
آن تضاد بهطور فزایندهای تفاوتهای گستردهتر بین دو اقتصاد را بازتاب میدهد. بخش بهداشتی امارات بهشدت به سرمایهگذاری خصوصی و خدمات ممتاز گره خورده است. پزشکی زیبایی، کلینیکهای سلامتی و تجربیات بهداشتی لوکس به بخشهای تجاری بزرگ در دبی و ابوظبی تبدیل شدهاند. مهاجران پردرآمد و گردشگران پزشکی همچنان تقاضا برای درمانهای متخصص را هدایت میکنند.
بریتانیا، در همین حال، از نظر جهانی برای آموزش پزشکی، پژوهش و تخصص بهداشت عمومی مورد احترام باقی میماند. لندن همچنان پزشکان بینالمللی را جذب میکند چون کار در NHS ارزش حرفهای و اعتبار بلندمدت دارد.
آنچه برجسته است این است که پزشکان ایرانی اغلب با هر دو سیستم بهخوبی سازگار میشوند. بسیاری از قبل با پسزمینههای قوی علوم و ریاضیات میآیند، در حالی که تواناییهای چندزبانهشان در شهرهایی به همان اندازه بینالمللی بودن دبی و لندن کمک میکند. بیماران فارسیزبان در هر دو کشور اغلب به دنبال پزشکان ایرانی هستند به دلیل آشنایی فرهنگی و راحتی ارتباطی.
یک جنبه تجاری فزاینده در این مهاجرت وجود دارد. بهداشت خودش به یک بخش اقتصادی بزرگ در هر دو کشور تبدیل شده است. در امارات، گسترش بهداشت خصوصی از صنایع مسکن، بیمه و گردشگری پزشکی پشتیبانی میکند. در بریتانیا، بهداشت یکی از بزرگترین کارفرمایان کشور و یک بخش صادراتی مهم از طریق آموزش پزشکی، داروسازی و مشارکتهای پژوهشی است.
بهطور فزایندهای پزشکان ایرانی بهطور همزمان در هر دو اکوسیستم شرکت میکنند. برخی زمانشان را بین کلینیکهای خلیجی و نهادهای دانشگاهی بریتانیایی تقسیم میکنند. دیگران در بریتانیا تحصیل میکنند قبل از اینکه بعداً وارد بخش بهداشت خصوصی امارات شوند.
بسیاری از متخصصان بهداشتی ایرانی جوانتر الان از همان ابتدا بهصورت جهانی فکر میکنند. سیستمهای مجوزدهی، ساختارهای حقوقی، کیفیت سبک زندگی و فرصتهای تجاری بین کشورها را بسیار استراتژیکتر از نسلهای قبلی مقایسه میکنند.
و به نظر میرسد در بسیاری از جهات، امارات و بریتانیا الان یکدیگر را تکمیل میکنند. برای پزشکان ایرانی که مسیرهای حرفهای بینالمللی ناوبری میکنند، هر دو کشور بهطور فزایندهای نمایانگر نسخههای مختلف موفقیت هستند نه گزینههای رقیب.
