گالری لندنی در ابوظبی بازار جدیدی پیدا میکند؛ همزمان با تجاریتر شدن نمایشگاههای هنری
— در مناره السعدیات، فضای نمایشگاه «هنر ابوظبی» ترکیبی از فرهنگ و تجارت را به نمایش گذاشته بود. مجموعهداران میان غرفهها رفتوآمد میکردند، کیوریتورها در گوشهها مشغول گفتوگو بودند و گالریهایی از سراسر جهان آثاری را نه فقط برای نمایش، بلکه برای فروش عرضه کرده بودند.
در میان آنها، گالری «کریستین هیِلگِرده» از لندن حضور چشمگیری داشت.
این گالری که به فضای خود در نزدیکی تاور بریج لندن شهرت دارد، مجموعهای گزیده از آثار هنرمندان خود را به ابوظبی آورده بود. غرفه این گالری آثاری از گابریلا جیرولتی، الکساندرا سیرل و رابیا اختر را به نمایش گذاشته بود؛ هنرمندانی که بازتابدهنده تمرکز گالری بر استعدادهای نوظهور و چهرههای بینالمللی هستند.
نمایشگاه ترکیبی از نقاشی و مجسمهسازی را ارائه میکرد؛ آثاری با مضامین درونگرایانه و ظریف.
آثار جیرولتی با استفاده از بافتهای لایهلایه به بررسی شبکهها و روابط فضایی میپرداختند، در حالی که مجسمههای سیرل بر مفاهیمی چون انزوا و شکنندگی متمرکز بودند و آنچه گالری از آن به عنوان «لحظهای گذرا پیش از فروپاشی» یاد میکند را به تصویر میکشیدند.
اما فراتر از روایت هنری، حضور یک گالری لندنی در ابوظبی نشانه پدیدهای بزرگتر است.
نمایشگاههای هنری امروز بیش از گذشته بخشی از یک نظام اقتصادی جهانی هستند.
گالریها از این رویدادها برای دسترسی به مجموعهداران جدید، ورود به بازارهای نوظهور و ایجاد روابط تجاری خارج از مراکز سنتی هنر در غرب استفاده میکنند.
برای گالریهای بریتانیایی، کشورهای حوزه خلیج فارس به بخش مهمی از بازار تبدیل شدهاند؛ بهویژه در شرایطی که تقاضا برای هنر معاصر در منطقه رو به افزایش است.
گالری کریستین هیِلگِرده که در سال ۲۰۱۲ تأسیس شد، شهرت خود را از طریق نمایندگی هنرمندان بینالمللی و حضور در نمایشگاههای معتبر هنری جهان به دست آورده است.
حضور این گالری در ابوظبی بازتابدهنده روندی گستردهتر است؛ روندی که در آن صحنه هنری لندن دیگر به مرزهای این شهر محدود نمیشود و بهطور فعال به بازارهای جدید صادر میشود.
این تحول برای مخاطبان خارج از بریتانیا و کشورهای خلیج فارس نیز اهمیت دارد.
رویدادهایی مانند «هنر ابوظبی» به پلی میان اکوسیستم تثبیتشده هنر لندن و مخاطبان نوظهور منطقه تبدیل شدهاند؛ از جمله مخاطبان ایرانی که به دنبال راههایی برای تعامل با هنر معاصر جهانی هستند.
عبدالله الشمسی، یکی از نمایندگان گالری، در این باره میگوید:
« این نمایشگاهها فقط برای نمایش آثار نیستند. آنها برای ساختن بازارها هستند.»
در فضای نمایشگاه، این جمله کاملاً ملموس به نظر میرسید.
آثار هنری شاید درباره انزوا، خاطره و لحظات گذرا سخن بگویند، اما نظامی که آنها را احاطه کرده کاملاً پویا و در حال گسترش است.
این نظام شهرها را به یکدیگر متصل میکند و بهآرامی در حال تغییر دادن مکانهایی است که هنر در آنها دیده میشود، خرید و فروش میشود و ارزشگذاری میشود.
و در این میان، لندن و ابوظبی بیش از هر زمان دیگری به دو نقطه متصل در یک بازار جهانی هنر تبدیل شدهاند.
