تحلیل: با افزایش اجارهبها در بریتانیا و امارات، کسبوکارها شروع به احساس فشار کردهاند
— افزایش اجارهبها در هر دو بریتانیا و امارات دیگر فقط یک مشکل برای مستأجران نیست. بهطور فزایندهای بر تصمیمات کسبوکار، جابجایی کارمندان و اقتصاد گستردهتر تأثیر میگذارد.
برای بسیاری از متخصصان و کارآفرینانی که بین لندن و دبی جابجا میشوند، این مقایسه در طول دو سال گذشته محسوستر شده است. هر دو شهر به عنوان مراکز تجاری جهانی که استعداد و سرمایه بینالمللی جذب میکنند باقی میمانند، اما هزینه زندگی، بهویژه مسکن، دارد بخش بزرگتری از بحثهای اقتصادی در اتاقهای هیئتمدیره به همان اندازه که در خانوارها تبدیل میشود.
در بریتانیا، افزایش اجارهبها به نگرانیهایی درباره استانداردهای زندگی و فشار اقتصادی گره خورده است. دادههای رسمی اداره آمار ملی بریتانیا نشان داد قیمتهای اجاره خصوصی در سراسر کشور تا سال ۲۰۲۵ همچنان افزایش مییابند و لندن یکی از گرانترین بازارها باقی میماند.
برای کسبوکارها، تأثیر دارد عملیتر از نظری میشود. اجارههای بالاتر یعنی کارگران فقط برای حفظ همان سطح زندگی دستمزد بالاتر مطالبه میکنند. شرکتها در بخشهایی مثل مالیه، رسانه، فناوری و مشاوره بهطور فزایندهای در شهری که هزینههای مسکن بخشهای بزرگی از درآمد ماهانه را میبلعد برای استعداد رقابت میکنند.
در مرکز لندن، بسیاری از کارگران جوانتر از قبل از مناطق تجاری سنتی به جاهای دورتر نقل مکان کردهاند چون توان زندگی در نزدیکی آنها را ندارند. رفتوآمد طولانیتر و هزینههای حملونقل یک لایه دیگر از فشار مالی ایجاد میکند.
برخی شرکتها هم آرام استراتژیهای استخدام را تنظیم کردهاند. ترتیبات کار ترکیبی تا حدی جذابتر شدند چون هزینههای رفتوآمد و مسکن حضور روزانه در دفتر را برای کارمندان کمتر واقعبینانه میکرد.
در همان حال، موجران در بریتانیا با فشارهای خودشان مواجهند. نرخهای بهره بالاتر هزینههای وام مسکن برای سرمایهگذاران خرید-برای-اجاره را افزایش داد، در حالی که تغییرات نظارتی و مالیاتی جدید سرمایهگذاری ملکی را در مقایسه با قبل کمتر ساده کرده است. این در برخی مناطق عرضه اجاره را کاهش داده و قیمتها را حتی بالاتر برده است.
وضعیت در دبی از نظر ظاهری متفاوت است، اما فشار هم دارد آنجا افزایش مییابد.
افزایش اجارههای دبی بیشتر به گسترش اقتصادی و مهاجرت گره خورده است. از زمان همهگیری، این امارت تعداد زیادی از سرمایهگذاران ثروتمند، شرکتهای بینالمللی و متخصصان خارجی جذب کرده است. مزایای مالیاتی، زیرساخت و محیط کسبوکار شهر همچنان افرادی از اروپا، آسیا و خاورمیانه گستردهتر جذب میکند. آن رشد قیمت ملک را در بسیاری از بخشهای شهر بهشدت بالا برده است.
برای بسیاری از مهاجران، دبی در مقایسه با لندن از نظر مالی همچنان جذاب احساس میشود چون حقوقها توسط همان بار مالیات بر درآمد موجود در بریتانیا کاهش نمییابند. یک متخصص که در دبی اجاره بالا میپردازد ممکن است هنوز درآمد خالص بیشتری نسبت به کسی که حقوق مشابهی در لندن دارد داشته باشد. این به دبی کمک کرده تا علیرغم افزایش هزینههای اقامت، شتاب حفظ کند.
اما کسبوکارها هم دارند آنجا فشار احساس میکنند. شرکتها باید حالا کمکهزینه مسکن بزرگتری برای جذب کارمند ارائه دهند، بهویژه در صنایعی که به کارگران مهاجر سطح متوسط وابستهاند. رستورانها، خردهفروشان و کسبوکارهای مهماننوازی بهویژه آسیب میبینند چون اقامت کارمندان بخش بزرگی از هزینههای عملیاتی است.
برخی از شرکتهای کوچکتر هم با ادامه افزایش اجارههای دفتری و انبار در کنار هزینههای ملک مسکونی، درباره توسعه محتاطتر میشوند.
برای صاحبان کسبوکار و متخصصان ایرانی که بین بریتانیا و امارات فعالیت میکنند، این تضاد بهطور فزایندهای جالب است. بریتانیا هنوز یکی از عمیقترین سیستمهای مالی و حقوقی جهان را ارائه میدهد، اما هزینههای فزاینده بر اعتماد اقتصادی روزمره تأثیر میگذارند. دبی سرعت، مالیاتهای پایینتر و زیرساخت قوی ارائه میدهد، اگرچه تورم سریع اجاره آرام آرام دارد مقرونبهصرفه بودن را آزمایش میکند.
تفاوت این است که مشکل مسکن بریتانیا اغلب به کمبودهای بلندمدت و محدودیتهای برنامهریزی گره خورده است، در حالی که افزایشهای دبی بیشتر مستقیماً به رشد سریع تقاضا و اعتماد سرمایهگذار مرتبط است. در لندن، افزایش اجارهبها بهطور فزایندهای نشاندهنده فشار اقتصادی است. در دبی، آنها هنوز عمدتاً نشاندهنده شتاب اقتصادی هستند.
اما در هر دو مکان، این تأثیر شروع به شکلدادن به تصمیمات کسبوکار کرده است. هزینههای مسکن اکنون بر جایی که شرکتها کارمند استخدام میکنند، جایی که کارآفرینان عملیاتشان را منتقل میکنند و جایی که کارگران بینالمللی تصمیم میگیرند آیندهشان را بسازند تأثیر میگذارند. برای شهرهای تجاری جهانی که برای استعداد و سرمایه رقابت میکنند، اجاره دیگر فقط بخشی از هزینه زندگی نیست. دارد بخشی از خود رقابت میشود.
